ညတေစၦ Friday, July 09, 2010 (ဧရာဝတီ)
အခ်ိန္ကား ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ေႏြဦးပိုင္း။ ထိုင္းႏိုင္ငံ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕ တခြင္တြင္ တရားမဝင္ အလုပ္သမားမ်ားအား သဲသဲမဲမဲ လိုက္လံ အဖမ္းအဆီး ၾကမ္းေနခ်ိန္။ ထိုစဥ္က တရားမဝင္ အလုပ္သမားမ်ားအား ယခုကဲ့သို႔ တရားဝင္ လုပ္ကိုင္ခြင့္ လက္မွတ္မ်ား ထုတ္မေပးေသး။
မဲေဆာက္ တခြင္ရွိ သိုးေမြး ဆြယ္တာ စက္ရံုႀကီး၊ စက္ရံုငယ္မ်ား အနက္မွ ၿမိဳ႕ျပင္ ဘက္တြင္ ရွိေသာ သိုးေမြး စက္ရံုငယ္ တခုတြင္ အလုပ္ လုပ္ေနေသာ က်ေနာ္လည္း က်ီးလန္႔စာစား ဘဝျဖင့္ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ ေနရခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ ဘယ္အခ်ိန္မ်ား က်ေနာ္တို႔ ေနထိုင္ရာ စက္ရံုအနီးရွိ အလုပ္သမား တန္းလ်ားသို႔ ရဲမ်ား၊ အခ်ဳပ္ကားမ်ား ေရာက္လာ မလဲေပါ့။ ရင္ထဲ ႀကိတ္မွိတ္ကာ ဆုေတာင္း ေနၾကရသည္။ သို႔ေသာ္ ဆုေတာင္းကား ျပည့္မလာပါ။
(more…)
(more…)
အေမ့ကို သူဘယ္အခန္းမွာ အိပ္ရမလဲေမးေတာ့ “အရင္အခန္းပဲေပါ့ကြယ္” ဟု ေျဖသည္။ သူၿပံဳးမိပါသည္။ အေမသည္ သူတို႔ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ကို အိမ္ေအာက္ခန္းရွိ သူ႔အိပ္ခန္းႏွင့္ တည့္တည့္ အခန္းတြင္ထားတတ္သည္။ 
အသားေတြ ကင္လိုက္၊ တူးမွာစိုးလို႔ ဟိုဘက္ဒီဘက္ လွန္လိုက္၊ ထည့္ထားတဲ့ ေရေတြ ခန္းသြားရင္ ျပည္ျဖည့္လိုက္၊ အသားေတြ မကပ္ေအာင္ တင္ထားတဲ့ ၀က္ဆီတုံး ကုန္ရင္ လဲေပးလိုက္၊ အသားျပဳတ္ ေရေတြ ဆူရင္ ထည့္ထားတဲ့ အသီး အရြက္ေတြ အက်က္ မလြန္ခင္ ခပ္စားလိုက္နဲ႔ ေအးေအးလူလူ မစားရတာရယ္၊ စားၿပီးလို ့အိမ္ျပန္ရင္လည္း အသားကင္ ေညႇာ္နံ႔ေတြ တကိုယ္လံု းစြဲေနလို႔ ေရျပန္ခ်ိဳးရ တာရယ္ေၾကာင့္ က်ေနာ္ကေတာ့ မူကထ ဆိုင္ကို ေတာ္ရံုတန္ရံု ေရာက္ခဲပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ က်ေနာ္ သြားမစားခ်င္တဲ့ တျခား အေၾကာင္းေတြ ေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါေသးတယ္။ 
