ဦးအုိက္စံက ႀကိဳတင္ျပဳလုပ္ထားေသာ ဝါးေဖာင္တစီးကုိ ဖြက္ထားရာမွ ယူလာခဲ့သည္။ ေဖာင္ေပၚတြင္ ဝါးပုိးကုိ ထြင္းခုတ္ထားေသာ ေလွာ္တက္မ်ားႏွင့္ ခ်ိတ္တပ္ထားေသာ အလံုးေသးေသးေတာင့္ေတာင့္ ဝါးကုိင္းရွည္တေခ်ာင္း ပါသည္။ သူတုိ႔သည္ ပါလာေသာ ပစၥည္းမ်ားကုိ ဝါးေဖာင္အလယ္တြင္ စုခ်ည္ကာ ႏွီးျဖင့္ တုပ္ေႏွာင္လုိက္သည္။
“အားလံုး တခ်ည္တည္း ရမလား”
ဦးအုိက္စံ ေခါင္းညိတ္ျပသည္။ လူေျခာက္ေယာက္ တက္စီးလုိက္သျဖင့္ ဝါးေဖာင္သည္ ေရတြင္ေပၚ႐ံုသာ ရွိေတာ့သည္။
“ကဲ ထြက္မယ္”
သူတုိ႔ထဲတြင္ ေရကူးတတ္သူေရာ မကူးတတ္သူေရာ ပါသည္။ ေရကူးတတ္သူကလည္း ကန္ေတာ္ႀကီး၊ အင္းလ်ား စသည့္ ေရေသတြင္သာ ကူးဖူးသူမ်ားျဖစ္သျဖင့္ ေရစီးၾကမ္းေသာ ဝါေခါင္လ ဒု႒ဝတီနဂါးမင္းႏွင့္ အၿပိဳင္ကူးဖုိ႔ မဝံ့ေခ်။
ေဖာင္ကေလးသည္ ေရစီးေၾကာင္းအတုိင္း တဟုန္ထုိး စီးေမ်ာသြားေပၿပီ။ ရႊံ႔ေရျဖင့္ ႐ိုက္ပုတ္မႈေၾကာင့္ သူတုိ႔အားလံုး စုိရႊဲကုန္ၾကၿပီ။ ေရကန္သာမွာ ေလွအေပ်ာ္စီးျခင္းမဟုတ္။ ေယာက္်ားေဖာင္စီး မိန္းမမီးေန ဆုိသည့္ စကားကုိ သူတို႔ လက္ေတြ႔ၾကံဳေနရသည္။
“ေလွာ္ပါဟ ေလွာ္ပါ”
“ေမ်ာၿပီ ေမ်ာၿပီ ဖိေလွာ္ပါဟ ေရွ႕မွာ ဝဲရွိတယ္”
ေၾကာက္ေၾကာက္ရြံ႕ရြံ႕ႏွင့္ ငုပ္တုတ္ထုိင္ေနသူမ်ားသည္ ေျခစံုရပ္ကာ တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ အားကုတ္ထုတ္ ေလွာ္ၾကေတာ့၏။ သုိ႔ရာတြင္ ေဖာင္သည္ ေရလယ္မွမခြာ ေရစီးအတုိင္း တဟုန္ထုိး ေမ်ာေလသည္။ ေဖာင္ဦးမွ ေလွာ္ေနသည့္ ဦးအုိက္စံကုိ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ စုိးရိမ္ပူပန္သည့္ အရိပ္အေယာင္ကုိ ျမင္ရသည္။
“ေလွာ္ေဟ့ ေလွာ္ေဟ့ အားစုိက္ေလွာ္ၾက”
“ဝုန္း”
ဦးအုိက္စံသည္ မေျပာမဆို ေရထဲခုန္ခ်ကာ ေဖာင္ဦးမွေန၍ အားစုိက္ကာ ေဖာင္ကုိ ေရစီးေၾကာင္းအတြင္းမွ ဆြဲထုတ္သည္။ ဆြဲရင္း ေလွာ္ရင္း ႐ုန္းရင္း ကန္ရင္း ေဖာင္သည္ ကမ္းတဖက္သုိ႔ ကပ္သည္ထက္ ကပ္လာခဲ့သည္။
သုိ႔ရာတြင္ တဖက္ကမ္းမွ ေရစီးက ပုတ္ထုတ္ေနသျဖင့္ ေဖာင္သည္ ကမ္းသုိ႔ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ကပ္၍မရ၊ ဆက္၍ ေမ်ာျပန္သည္။
“ခ်ိတ္ ခ်ိတ္ … ခ်ိတ္နဲ႔ဆြဲ”
ဦးအုိက္စံသည္ အသင့္လုပ္ထားေသာ ေဖာင္ေပၚပါလာသည့္ ဝါးခ်ိတ္ျဖင့္ တေယာက္က ကမ္းစပ္နီးရာ သစ္ကုိင္း သစ္ခက္မ်ားသုိ႔ ခ်ိတ္ျဖင့္ လွမ္းဆြဲသည္။ သံုးေလးခ်က္မွ် ႀကိဳးစားလုိက္ေတာ့မွ သစ္ကုိင္းတကုိင္းႏွင့္ ခ်ိတ္မိၿပီး ေမ်ာေနေသာ ေဖာင္သည္ တုံ႔ခနဲ တန္႔သြားသည္။ ဝါးကုိင္းကုိဆြဲကာ ေဖာင္ကုိ ကမ္းသို႔ကပ္ရသည္။
ခုမွ အားလံုးစိတ္ေအးသြားသည္။ ေရထဲမွ ျပန္တက္လာေသာ ဦးအုိက္စံ၏ မ်က္ႏွာသည္ ယခုမွ ပံုမွန္အတုိင္း ဝင္းပလာကာ ႏွစ္ၿခဳိက္စြာ ျပံဳးလုိက္သည္။ သူ႔အျပံဳးတြင္ တာဝန္ႀကီးတရပ္ ၿပီးဆံုးသြား၍ စိတ္ခ်လက္ခ် ျဖစ္သြားသည့္အသြင္ ေပၚလြင္လွေပသည္။ လြတ္လပ္မႈအျပံဳးသည္ အားလံုးသုိ႔ ကူးစက္သြား၏။ ႐ိုးသားေသာ တာဝန္ယူစိတ္ႀကီးေသာ ေတာင္ေပၚသား ရွမ္းအမ်ဳိးသားႀကီးအျပံဳးကုိ သူတုိ႔ ဘယ္ေတာ့မွ ေမ့ႏုိင္ၾကေတာ့မည္ မဟုတ္ေခ်။
“ေရွ႕မွာ ေကြ႔ရွိတယ္။ ေက်ာက္ေဆာင္လည္း ေပါတယ္။ ဝဲေတြလည္း ေပါတယ္။ ဆက္ေမ်ာသြားရင္ ဗမာ (စစ္တပ္) တပ္စခန္းလည္း ရွိတယ္”
ဦးအုိက္စံက စုိးရိမ္စြာေျပာသည္။ ထုိစဥ္က ကမ္းပါးတေလွ်ာက္ ခ်ဳံႏြယ္မ်ားကုိ တုိးေဝွ႔လာေသာ သစ္ရြက္စိမ္း ယူနီေဖာင္းဝတ္ ရဲေဘာ္တေယာက္ ေပၚလာသည္။ သူနဲ႔အတူ ရဲေဘာ္တခ်ဳိ႕ပါလာသည္။
“စုိးရိမ္လုိက္တာဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ေတာ္ေတာ္ ေမ်ာသြားသလားလို႔”
“ေရစီးေတာ္ေတာ္ ၾကမ္းတယ္ဗ်ဳိ႕။ ဦးအုိက္စံ ေကာင္းေပလုိ႔”
သူတုိ႔ ႏွစ္ဖာလံုေလာက္ ေမ်ာခဲ့သည္ ထင္သည္။ တဖက္ကမ္း သူတို႔ထြက္လာေသာ ေနရာကုိ လွ်ပ္ေရာင္တြင္ အေတာ္ေဝးေဝးမွာ ျမင္ရသည္။ လာႀကိဳသည့္ ရဲေဘာ္ႀကီးမွာ ၁၉၆၂ ဇူလုိင္ ၇ အေရးအခင္းကာလက အညာသား ေက်ာင္းသား ရဲေဘာ္ေဟာင္းႀကီး တေယာက္ျဖစ္မွန္း ေနာင္မွသိရသည္။
ျမစ္တဖက္ကမ္းသည္ ေျပာက္က်ားအေျခခံေဒသ၊ တစိတ္တပုိင္း လြတ္ေျမာက္ေဒသဟု ေျပာႏုိင္သည္။ သူတုိ႔သည္ စကားတေျပာေျပာႏွင့္ ေတာင္ေပၚလမ္းအတုိင္း တက္ခဲ့ၾကသည္။ ယခုမွပဲ စိတ္ခ်လက္ခ် လြတ္ေျမာက္သြားေတာ့သည္။ ကခ်င္က ခုန္ခ်င္ခုန္ ေအာ္ခ်င္ေအာ္ ဟစ္ခ်င္ဟစ္၊ ဝရမ္းေျပးႏွင့္ ေထာင္ထြက္မ်ားသည္ ျပည္သူ႔တပ္မေတာ္သား ေျပာက္က်ား ရဲေဘာ္သစ္လြင္မ်ား ျဖစ္သြားၾကေလၿပီ။
ဆက္လက္ေဖာ္ျပပါမည္။
