စတုတၳတန္း စာေမးပြဲႀကီးကား ၿပီးဆံုးသြားခဲ့ေပၿပီ။ က်ေနာ့္မွာေတာ့ ေမြးစားဖခင္၏ ပ်င္းရိၿငီးေငြ႔ဖြယ္ ေကာင္းလွေသာ ေဆး႐ံုလုိတိုက္ႀကီးထဲတြင္ ကိုယ့္ကံဇာတာႏွင့္ကိုယ္ အထီးက်န္ဆန္ေနရသည္။
စည္းကမ္းႀကီးလြန္းေသာ ေမြးစားဖခင္အရာရွိေၾကာင့္ တုိက္ေပၚမွ လမ္းမေပၚသုိ႔ပင္ ဆင္းမေဆာ့ရ။ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားေခတ္ကလည္း မထြန္းကားေသး။ ေဆးေရာင္စံု လူပေဒသာမ်ား၊ ေမာ္ေတာ္ကားမ်ား၊ ေစ်းသည္မ်ား၊ ယဥ္ထိန္းရဲ၊ ႐ိုး႐ိုးရဲ၊ က်ေနာ္တို႔ရိပ္သာမွ အရြယ္တူမ်ား၏ လမ္းမေပၚ ေဘာလံုးပြဲ။
ဂ်စ္ကားကုိ နင္းခံုကေလးေပၚ႐ံု အနီးကပ္႐ိုက္ျပထား၏။ ထို႔ေနာက္ ဖ်ာစုတ္ေပၚ နင္းေလွ်ာက္လာေသာ သ႐ုပ္ေဆာင္ စမ္းစမ္းေအး၏ ေျခေထာက္မ်ား … ေဟာ … ေဆးလိပ္တိုကေလးမ်ားကုိ ေျချဖင့္တိုက္ကာ ဂ်စ္ကားနင္းခံုေပၚ တက္လိုက္၏။ ကားထြက္သြားၿပီ။
‘ေျခဖဝါးေတာ္ႏုႏု’ ဇာတ္ကားထဲက သ႐ုပ္ေဆာင္ စမ္းစမ္းေအးတေယာက္ သဘင္ေလာကမွ ႐ုပ္ရွင္ဘက္ ကူးေတာ့မည့္ျပကြက္ကို အထက္ေဖာ္ျပပါ သေကၤတကေလးမ်ားျဖင့္ ၂ မိနစ္ခန္႔ ႐ိုက္ျပသြားျခင္းျဖစ္သည္။
ထိုေခတ္က စက္မႈပိုင္းဆိုင္ရာတြင္ အလြန္ေခတ္ေနာက္က်သည့္ ပစၥည္းမ်ားျဖင့္ ႐ုပ္ရွင္အႏုပညာကို ဖန္တီးေနၾကရေသာ အခ်ိန္။ သို႔ေသာ္လည္း စိတ္ကူးစိတ္သန္း အႏုပညာကိုယ္ခံအားႏွင့္ ရသဖန္တီးမႈ လက္ရာတို႔ကား သာလြန္ေကာင္းမြန္ေနသည္ခ်ည္း ျဖစ္သည္။
စာေပ၊ ဂီတ၊ ႐ုပ္ရွင္၊ သဘင္ဆိုေသာ အႏုပညာကား စိတ္ကူးစိတ္သန္းကို ခ်ဲ႕ထြင္ႏိုင္သမွ် ခ်ဲ႕ထြင္ရေသာ ကိစၥပင္။ သို႔ ခ်ဲ႕ထြင္ရာတြင္ ဗဟိဒၶ အျမင္အေတြ႔ကို အဇၩတၱတြင္ ကူးစက္ခံစားၿပီး တုံ႔ျပန္ေမြးဖြားရသည္လည္း ပါသည္။
လူေတြကို ခံစားရသည္။ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကုိ မွတ္သားရသည္။ အေျပာင္းအလဲမ်ားကုိ မ်က္ခ်ည္မျပတ္ဘဲ လူ႔ေလာက၏ ရသအစံုကို ဒႆနျဖင့္ ျခံဳငံုသံုးသပ္ ဖန္တီးတတ္ရသည္လည္း ရွိသည္။
ထိုသုိ႔ေတြးေခၚသံုးသပ္ ဆံုးျဖတ္ဖန္တီးရာ၌ လြတ္လပ္မႈရွိဖို႔သည္ ပဓာနက်လွေပသည္။ အႏုပညာဆိုသည္ကား လြတ္လပ္မႈေၾကာင့္ပင္ ရွင္သန္တိုးတက္ေနေသာအရာ ျဖစ္ေပေတာ့၏။
တေလာက … ေတးဂီတ႐ုပ္ျမင္သံၾကား (စီဒီ)ဓာတ္ျပားတေခြကို မိတ္ေဆြတဦးအိမ္တြင္ ၾကံဳႀကိဳက္ခိုက္ ထိုင္ၾကည့္မိသည္။ ခင္ေမာင္တိုး၏ သီခ်င္းမ်ားကို သ႐ုပ္ေဆာင္တို႔၏ လႈပ္ရွားမႈမ်ားျဖင့္ တင္ဆက္ထား၏။
စက္မႈပုိင္းဆိုင္ရာ၊ အသံပိုင္းဆိုင္ရာ တိုးတက္ေခတ္မီလာေသာ ဒီဘက္ေခတ္တြင္ ေတးဂီတ႐ုပ္ျမင္သံၾကား (MTV) ဓာတ္ျပားေတြ အေတာ့္ကို ေခတ္စားလာသည္။ စီဒီဓာတ္ျပားေတြႏွင့္ တခ်ပ္ၿပီးတခ်ပ္ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ ႐ိုက္ကူးျဖန္႔ခ်ိေနၾက၏။ သို႔ေသာ္ …
အထူးသတိထားမိသည္မွာ အႏုပညာ ကိုယ္ခံအားနည္းပါးေသာ (MTV) ႐ိုက္သူမ်ား၏ လက္ရာပင္။
စိတ္ကူးစိတ္သန္းေတြက မလတ္ဆတ္သျဖင့္ ႐ိုက္ခ်က္ေတြကလည္း ခ်ာတာတာ။ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြကလည္း ပ်ာယာယာႏွင့္ ျဖစ္ေနသည္။
ဥပမာ… အဆိုေတာ္ ခင္ေမာင္တိုး၏ မဟာဆန္သူသီခ်င္းထဲမွ “အေနာက္ဘက္မ်က္ႏွာ က်ားကြက္ ေရႊ႕လိုက္တယ္ေပါ့” ဆိုေသာ စာသားေနရာတြင္ တကယ့္ပကတိ ဘုရားစူးပါရေစဆိုရမည့္ က်ားကြက္အစစ္ေပၚမွ က်ားကုိေရႊ႕ျပသည့္ ႐ိုက္ခ်က္ ထည့္သြင္းထားသည္။
အလြန္႔ကိုပင္ တိက်ေသခ်ာလွေသာ သ႐ုပ္ေဖာ္မႈပါတည္း။
သို႔ေသာ္လည္း ေျပာစရာ၊ ဆိုစရာေတြကေတာ့ ရွိသည္။ အျခားမဟုတ္။ လြတ္လပ္မႈပင္။
လက္ရွိ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ အာဏာသိမ္း၍ အုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ကမၻာေပၚတြင္ သတင္း၊ စာနယ္ဇင္းႏွင့္ အႏုပညာလြတ္လပ္ခြင့္ ဆိတ္သုဥ္းေသာႏိုင္ငံအျဖစ္ သတင္းႀကီးေနသည္ မဟုတ္ေလာ။
ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အႏုပညာကိုယ္ခံအားနည္းသူမ်ား၊ အႏုပညာကိုယ္ခံအား လံုးပါးပါးရသူမ်ား ႏွင့္ အႏုပညာကို ခုတံုးလုပ္ ကုိယ္က်ဳိးရွာသူမ်ား ေပၚေပါက္လာရျခင္း ျဖစ္ေပေတာ့၏။
အႏုပညာကိုယ္ခံအားနည္းသူတို႔ကား တပြဲတိုး၊ ဆူလြယ္နပ္လြယ္ ဖန္တီးမႈမ်ားမွတဆင့္ ပရိတ္သတ္၏ လ်စ္လ်ဴ႐ႈျခင္းကိုခံရကာ အႏုပညာကပင္ ထိုသူတို႔ကို ေမာင္းထုတ္ပစ္မည္ျဖစ္သည္။
အႏုပညာ ကိုယ္ခံအားလံုးပါးပါးရသူတို႔ကား မိမိ၏အျဖစ္သနစ္ကို ေခတ္၏အေျခအေနႏွင့္ ဆန္းစစ္ေဝဖန္ႏိုင္ပါက ႏိုင္ငံေရးစနစ္သစ္ ေရာက္လာလွ်င္ ေမာ္ကြန္းတင္ ကမၺည္းထိုးႏိုင္ေသာ၊ မွတ္ေက်ာက္တင္ႏိုင္ေသာ အႏုပညာလက္ရာမ်ားကို ျပန္လည္ဖန္တီးႏိုင္ၾကမည္ျဖစ္သည္။
အႏုပညာကုိ ခုတံုးလုပ္ ကုိယ္က်ဳိးစီးပြားရွာသူတို႔က အႏုပညာႏွင့္ ပရိသတ္၏ ဒဏ္ခတ္ျခင္းကိုခံရမည္သာမက သမိုင္း၏ အဆံုးအမကိုပါ ခံၾကရဦးမည္ျဖစ္သည္။
ေရးေနရင္း … တေလာက နအဖ အကယ္ဒမီဆုေတြ အမ်ားႀကီးရသြားသည့္ မင္းသားကုိ သတိရမိသည္။ အႏွီ မင္းသား ႐ိုက္ကူးသမွ် အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕ႏွင့္ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးဇာတ္လမ္းေတြသာ မ်ားလြန္းေသာေၾကာင့္ “သီဟတင္စိုးကေတာ့ ခုထိ ျမန္မာႏိုင္ငံလြတ္လပ္ေရးအတြက္ တိုက္တုန္းပဲ” ဟု နာမည္ႀကီးသူပင္။
ထိုနာမည္ႀကီး သီဟတင္စိုးဆိုသူ မင္းသားက ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားအလိုက် ‘ငရဲသား’ အမည္ရွိ ဇာတ္လမ္းကုိ႐ိုက္ကူးကာ ‘နအဖ အကယ္ဒမီဆု’ေတြ ယူသြား၏။
ထိုသုိ႔ အကယ္ဒမီဆု ၂ ဆုကို တဦးတည္း တႏွစ္တည္းရသြားသျဖင့္ သူ႔အစား က်ေနာ္ ဂုဏ္မယူပါ။
အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္သူမ်ား၏ အလိုက် သူ႔ကိုယ္က်ဳိးအတြက္ အႏုပညာကိုခုတံုးလုပ္ခဲ့သျဖင့္ သမိုင္း၏ အဆံုးအမကို အႏီွမင္းသားတေယာက္ခံရေတာ့မည္ဟု ေတြးမိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။
သမိုင္းကား ရပ္တန္႔မေန။ အစဥ္ေျပာင္းလဲေနသည္ မဟုတ္ေလာ။
ေရစီးသံဂ်ာနယ္
အတြဲ ၆၊ အမွတ္ ၁
ေမလ ၁ ရက္၊ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္
အေမရိကန္ႏုိင္ငံ၏သမုိင္းတြင္ ႏွစ္ေပါင္း ၅ဝ ေက်ာ္အတြင္း အႀကီးမားဆုံး တုိက္ခုိက္ခံရမႈႀကီးကုိ (ျမန္မာျပည္သူ အမ်ားစုႀကီးမွလဲြ၍) ကမၻာ့ျပည္သူအားလုံး ႐ုပ္ျမင္သံၾကားဖန္သားျပင္ေပၚတြင္ မ်က္ဝါးထင္ထင္ ေတြ႔ျမင္လုိက္ၾကရေပၿပီ။
ႏုိင္ငံအမ်ားအျပားမွ ရာႏွင့္ခ်ီေသာ ကမၻာ့လူသားတုိ႔ ယခုထိ ေပ်ာက္ဆုံးေနဆဲ။ အသက္ရွင္လွ်က္ ျပန္ေတြ႔ရန္မူ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က နည္းလွ၏။
စစ္ေအးလြန္ေခတ္ ကမၻာ့အင္အားႀကီးႏုိင္ငံတခု၏ မူဝါဒမ်ား၊ ဝင္ေရာက္စြက္ဖက္ခဲ့မႈႏွင့္ ကမၻာ့ျပႆနာမ်ားအေပၚ ဦးေဆာင္ လႊမ္းမုိး ၾကားဝင္ေနမႈမ်ားကုိ က်ေနာ္တဦးတည္းအေနျဖင့္ ဘဝင္မက်ေသာ အစိတ္အပုိင္းမ်ားရွိပါသည္။ သုိ႔ ေသာ္ ယခုျဖစ္ရပ္၌ ပုိ၍ဘဝင္မက် ေဒါသျဖစ္ရသည္ကား အၾကမ္းဖက္သမားမ်ားအေပၚသာျဖစ္သည္။ တနည္း အၾကမ္းဖက္သမားတုိ႔၏ လူမဆန္ေသာ သူရဲေဘာေၾကာင္သည့္ လုပ္ရပ္ဆုိးႀကီးကုိပင္ ျဖစ္ေပ၏။ (more…)
ေမာင္ေတာက္
“လက္ရွိ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ အာဏာသိမ္း၍ အုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ကမၻာေပၚတြင္ သတင္း၊ စာနယ္ဇင္းႏွင့္ အႏုပညာ လြတ္လပ္ခြင့္ ဆိတ္သုဥ္းေသာႏိုင္ငံအျဖစ္ သတင္းႀကီးေနသည္ မဟုတ္ေလာ။ ထုိ႔ေၾကာင့္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အႏုပညာ ကိုယ္ခံအားနည္းသူမ်ား၊ အႏုပညာကိုယ္ခံအား လံုးပါးပါးရသူမ်ားႏွင့္ အႏုပညာကို ခုတံုးလုပ္ ကုိယ္က်ဳိးရွာသူမ်ား ေပၚေပါက္လာရျခင္း ျဖစ္ေပေတာ့၏” (more…)
“ဆိုပါေတာ့။ စစ္ေအးေခတ္ ေျခပုန္းခုတ္ ျပဇာတ္ရွည္ႀကီးကို တင္ဆက္ၾကရင္းက ဇာတ္ေခါင္းကြဲၾကေတာ့၏။
ေဆာ္ဒီႏြယ္ဖြား အိုစမာဘင္လာဒင္က ငယ္ရြယ္စဥ္အခါက ကစားေဖာ္ကစားဖက္
အင္အားလြန္ႏိုင္ငံႀကီးကို စိတ္နာကာ ဇာတ္အသစ္ ေထာင္သည္။ ေက်ာက္ဂူေတြထဲႏွင့္
သဲကႏၲာရတြင္ ဇာတ္တိုက္သည္။ ႐ံုတင္ေတာ့ ကမၻာတခြင္ … …။ ေနာက္ဆံုးတင္ဆက္သည့္ ျပဇာတ္ႀကီးက ထိတ္လန္႔ သဲဖို ေၾကကြဲမႈအတိႏွင့္ဇာတ္သိမ္းေသာ စက္တင္ဘာ ၁၁ ရက္ နယူးေယာ့စ္၊ ဝါရွင္တန္ ျဖစ္ရပ္မွန္။
ကမၻာ့့ဇာတ္ခံုေပၚတြင္ ႐ံုတင္ေနေသာ ဇာတ္ကားႀကီးကား မၿပီးဆံုးေသး။
တခ်ိန္ကေတာ့ … …
ပထမကမၻာစစ္ႀကီး စတင္ေနေသာ္လည္း မဟာမိတ္တုိ႔၏ ရိကၡာတုိက္ႀကီးက ေငြစကၠဴေတြကုိသာ ေရတြက္ေနခဲ့သည္။ ဂ်ာမနီ ေရငုတ္သေဘၤာတုိ႔က ကုန္တင္သေဘၤာ ၅ စင္းကုိ တုိက္ခုိက္ နစ္ျမႇဳပ္ပစ္လုိက္မွ အေမရိကန္တို႔ စစ္ထဲဝင္ပါခဲ့၏။ (more…)
“သို႔ဆိုလွ်င္ ကုန္လြန္ခဲ့ေသာ ဇန္နဝါရီလသည္ က်ေနာ္တို႔၏ ေျမၾသဇာ ျဖစ္ခဲ့ပါသလား။
ယခုလည္း မည္သည့္ အသီးအပြင့္တို႔ကို ရိတ္သိမ္းၿပီး မည္သည့္ေျမကို ထြန္ယက္ေနၾကပါၿပီလဲ။
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ႏွင့္ အသိဉာဏ္ကို အဘယ္မွ်ေလာက္ ျမႇဳပ္ႏွံခဲ့ၾကပါသလဲ။
အစားအစာႏွင့္ အရိပ္အာဝါသကို မေမွ်ာ္လင့္မီ
လယ္တကြက္ႏွင့္ သစ္ပင္တပင္ ပ်ဳိးေထာင္ခဲ့ႏိုင္ၾကပါသလား … ” (more…)
လူထုေဒၚအမာတို႔
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔လို
ႀကီးျမတ္တဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြကိုရထားတဲ့ တိုင္းျပည္ဟာ
ကံေကာင္းတဲ့ တိုင္းျပည္ပါ။
ေအာင္ႏိုင္ဦး
အေမ လူထုေဒၚအမာ ၈၅ ႏွစ္ေျမာက္ေမြးေန႔အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ၿပီးခဲ့သည့္ႏွစ္က ထုတ္ေဝေသာ ‘လြတ္လပ္ေသာ ကေလာင္ရွင္မ်ားအသင္း (ျမန္မာႏိုင္ငံ)’၏ လက္ဆင့္ကမ္း စာေစာင္ကေလးကို က်ေနာ္ ျပန္ဖတ္ေနမိသည္။
“ဒီိႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာ ၂၉ ရက္ေန႔ဟာ အေမ လူထုေဒၚအမာရဲ႕ ၈၆ ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ေပါ့ … ဟု စိတ္ထဲမွာေတြးရင္း အျပင္သို႔ အၾကည့္အေရာက္ ႏွင္းမႈန္ပါးလ်လ်ထဲ ဆရာေတာ္ကိုပညာ (အမရပူရ)၏ ေတာင္ေလးလံုးေက်ာင္းအရိပ္က လႈပ္ႂကြသြားေသး၏။ (more…)
အဂၤလိပ္စာ
အခ်စ္ ႏွင့္ သီတင္းကၽြတ္ (၂)
ေမာင္ေတာက္
ထုိအကုိႀကီး စကားေတြဆက္ေျပာေနေသးသည္လား က်ေနာ္ မသိေတာ့။ စာရြက္ကုိ ေကာက္ယူၿပီး တခ်ဳိးတည္း အိမ္ျပန္လာခဲ့မိသည္။ သြားၿပီ။ အဂၤလိပ္စာဆင္းရဲ၍ အခ်စ္ပါမဲြခဲ့ရေသာ က်ေနာ္။ သုိ႔ႏွင့္ အခ်စ္ႏွင့္အဂၤလိပ္စာ သည္ ကာလအေတာ္ ၾကာ က်ေနာ္ႏွင့္ အဆက္ျပတ္သြားခဲ့ရသည္။ (more…)
အဂၤလိပ္စာ
အခ်စ္ ႏွင့္ သီတင္းကၽြတ္
ေမာင္ေတာက္
ေခါင္းစဥ္ကုိသာၾကည့္ၿပီး အေျဖထုတ္ၾကမည္ဆုိက ဘာမွ်မဆုိင္ဟူေသာအခ်က္ေလာက္ႏွင့္ပင္ မိတ္ေဆြတုိ႔အတြက္ ျပည့္စုံႏုိင္သည္။ သုိ႔ေသာ္ က်ေနာ့္အတြက္မူကား အဂၤလိပ္စာ အခ်စ္ႏွင့္ သီတင္းကြၽတ္သည္ ဘဝထဲမွဖ်က္မရေသာ ကိစၥရပ္မ်ား ျဖစ္ေနသည္။ ေရွ႕ဆက္၍လည္း မည္သုိ႔ရွိဦးမည္ မသိ။
ႂကြားစရာေတာ့ မဟုတ္။ သုိ႔ေသာ္ ျမန္မာ့ပညာေရးခရီးတေလွ်ာက္ ၅ တန္းေရာက္မွ အဂၤလိပ္စာကုိ စတင္သင္ၾကားရသူမ်ားထဲတြင္ က်ေနာ္လည္းပါသည္။ အကၡရာစာလုံးေတြကုိ လူႀကီးမိဘတုိ႔အသံ ထြက္ျပကတည္းက ေအ ဘီ စီ ဒီ ဟု သိေနေသာ္လည္း မည္သည့္ၾသဇာႏွင့္ ၿခိမ္းေျခာက္မႈက က်ေနာ္တုိ႔ေခတ္ကုိ ျပစ္ဒဏ္ခတ္ထားသည္ မသိ။ အဂၤလိပ္စာဆုိတာ ၅ တန္းေရာက္မွ သင္ရတာဟု အ႐ုုိးစဲြေနမိသည္။ (more…)
အစစ္
(ေမာင္ေတာက္)
ေသာမတ္အက္ဒီဆင္ကို အားတုန္႔အားနာ ျဖစ္ေနတာမ်ဳိးေတာ့ျဖင့္ မဟုတ္ႏိုင္။ သို႔ေပမင့္ မီးေရာင္ေတြက ခပ္မွိန္မွိန္ … ။
နည္းပညာေခတ္က စီဒီဓာတ္သားကို တို႔ထိနမ္း႐ိိႈက္ေနသျဖင့္ “စိမ္းျမဖန္သားျပင္” (ဒဂုန္တာရာ၏ စကားလံုး) ေပၚ၌ အ႐ုုပ္ႏွင့္ အသံတို႔သာ မဟုတ္။ စာလံုးေတြကိုပါ ဖတ္႐ႈလာႏိုင္ျပန္သည္။
သို႔ေသာ္လည္း … ထိုင္းဘာသာျဖင့္ ေရးသားထားျခင္းျဖစ္၏။ (more…)
